• Groen!
• Religie & Filosofie
• Onderwijs!
• Schrijf!
• Idealen!
• Trouw.nl

• Registreren
• Inloggen

The green mile (1999)

Bekijk alle berichten van Razdov | Waarschuw de redactie

Ik zag de film ‘Green Mile’ (1999) naar de roman van Stephen King, met o.a. Tom Hanks en Michael Clarke Duncan in de hoofdrollen.
Ik was er meer van onder de indruk dan ik eerder verwacht had. Aanvankelijk had ik hem wegstopt toen ik het begin had gezien. Ik houd niet zo van films en ongelukkige drama’s in een bejaarden oord. Ook al ben ik zelf geen twintig meer, aan drama’s over oude mensen moet ik wennen. Gewend als ik ben aan jonge romantische stellen met de uitstraling van zonnewezens. Stellen zoals in The Titanic en Avatar.
Toen ik opnieuw even keek, bleek deze aantrekkingskracht tot romantisch stellen nu net ook een belangrijk onderdeel van de film.
Een oude man wordt verschrikt wakker uit een nachtmerrie over een klopjacht door boeren op iemand die nog niet bekend is. Aan de kleding, geweren en gedragingen te zien is het 19e eeuw voor de oorlog.
Hij loopt naar de eetzaal waar hij uit het zelfbedieningsrestaurant even een kort onderhoud heeft met een catering medewerker over het waarom van zijn wandeling zo hoog de heuvel in.Als je er zo moe van wordt dat je moet gaan slapen en dan zo laat komt voor de lunch, dan is dat niet goed. Hij laat op een vriendelijk manier merken geen verantwoording te hoeven afleggen, het is maar een wandeling. En het eten staat er ook later nog.
Na het eten gaat hij naar de recreatiezaal waar gezamenlijk naar een film wordt gekeken, waarin Fred Astaire met een geliefde in zijn armen, dansend een romantisch liedje zingt: ‘We are in heaven.’ Hij raakt bij het zien van de film in de war, gaat geëmotioneerd de zaal uit, nagestaard door wat suffige bejaarden die evenwel helemaal in de film weg zwijmelen. Een vriendin gaat hem achterna. Beiden zetten zich in de lounge met uitzicht over prachtige heuvels en grasvelden.
Hij maakt haar duidelijk wat hem zo van streek bracht bij het zien van het stralende romantisch duootje in de film. Hier begint de film een tweede keer. Hij vertelt cipier te zijn geweest in de gevangenis op ‘Death Row.’Het cellencomplex waar gevangenen heengebracht worden en wachten op de executie op de elektrische stoel, ‘Old Charlie’ genaamd.
De weg door het cellencomplex naar de kamer met publiekstribune voor de elektrische stoel, gaat over licht groen zeil. Hier is de film naar genaamd. De gevangenen worden over de ‘Green Mile’ door de cipiers naar de elektrische stoel geleid. In werkelijkheid geen mijl natuurlijk. Hoe lang duurt die tocht gevoelsmatig? Was het maar een mijl!
Een van de moordenaars blijkt toch wel een heel bijzonder edelmoedig mens te zijn met bijzondere helende gaven.
Ik heb even zitten kijken naar een aaneenschakeling van onwaarschijnlijkheden tot me ineens duidelijk werd dat het anekdotische slecht een middel was om aan te geven hoe vooroordelen het juridisch systeem bepalen. Hoe het systeem, dat door de mens zelf is georganiseerd, de mens overheerst. Hoe het systeem een eigen leven leidt waar geen doodstraf voor geldt als dit systeem wreedheid propageert en onschuldigen vermoordt met de mens als middel. Dat de behoefte aan wraakbevrediging eigenlijk doortrapt egoïstisch is en blind maakt voor de werkelijke feiten. 
Mensen zijn echter enerzijds bereid dit te doorzien en willen menselijkheid uit dragen, anderzijds zijn er mensen die handig dit systeem manipuleren. Ze kunnen er carrière mee maken. Het systeem reikt als het ware de sporten aan om hoger op de ladder van de maatschappij te komen.
Typisch de Bewakingsstaat die op dit moment haar sociaal wetenschappelijke architecten in de politieke partijen naar voren schuift. Hierom zal deze gevoelige film, met zelfs een bijzondere spirituele inslag, niet geschikt zijn voor wie ik die typische Telegraaf lezer noem, met een blik die niet verder dan de neus komt.
De film is minder zwaar dan je zou verwachten. Zonder grappen en grollen, zonder het bestraffen van het echte kwaad, is de film niet. Zo speelt een kleine muis waarmee een gevangene en de cipiers vriendschap hebben gesloten, die iedere keer te voorschijn komt, een belangrijke verlichtende rol in het geheel. Het is het spel en de omgang met de muis die een kijker verlicht zal doen ademen als we in de tussentijd wachten op de wandeling over 'de groene mijl' van de cipiers met hun ter dood veroordeelde naar de elektrische stoel.