De eieren van Mietje - deel III
Bekijk alle berichten van astridrijff | Waarschuw de redactie
Mietje krijste en gilde, haar armen om haar schoot geklemd.
‘'t Bint mien kiekens, verdomme! Niet afpakken. Ik har ze zelves broeit!'
Dikke Smorre keek hulpeloos naar Jacoba.
‘Ja, zo giet't niet Jacoba.'
Hij stapte achteruit en wreef eens door zijn rossige baard. Vanaf dat hij met Jacoba de stal was binnengekomen was Mietje aan het tieren geslagen, doodsbang als ze was dat ze haar de kuikens weer af wilden pakken, net als toen met de eieren. Dikke Smorre was dan wel een flink uit de kluiten gewassen kerel en sterk was hij ook wel, maar voor Mietje had hij ontzag. Hij was bang dat ze hem krabben en spugen zou en dat was gevaarlijk. Ze kon de gekte zomaar overbrengen, je wist het immers maar nooit.
Jacoba was minder bang. Ze stapte naar voren en pakte Mietje stevig bij de schouders.
‘Mietje! Klaar nou! Schee d'r mit oet, da geskrieuw! Mietje!
Ze schudde Mietje eens flink en schreeuwde in haar oor, net zolang tot Mietje stil werd.
‘We pak de kiekens nie af. Dikke Smorre wil zien wat of 't is. Dan kunt wie ze voer geven. Aanders gaat ze dood Mietje.'
Mietje keek nog wat achterdochtig van Jacoba naar Dikke Smorre. Toch ontspande ze en uiteindelijk liet ze zich op haar hurken vallen en opende haar schort waar de vier jonge vogels amechtig bij elkaar lagen. Dikke Smorre hurkte bij haar neer en pakte voorzichtig een van de diertjes op. Hij bekeek hem aandachtig en legde hem toen weer terug.
‘t'Bint jonge klampers. Hoe komp ze daar wel an?'
Jacoba haalde haar schouders op.
‘Ze har ze gewoon op iene dag. Ik heb't al vraagd. Ze zeg niks nie.'
Dikke Smorre richtte zich tot Mietje en probeerde zijn schorre stem zo vriendelijk mogelijk te laten klinken.
‘Dat bint mooi beesies Mietje. Zeldzaam hier, wis ie dat? Jonge klampers. Ne havik, ken je die? Mietje schudde haar hoofd.
‘Machtig mooi beesten. Maar granen eten die nie. Die moet vlees hebben. Konijn, duif, moezen en zo wat.' Hij wees naar haar schort. ‘En snel ook wat want die blief nie leven zo Mietje. Ik heb nog konien liggen, die kan je krijgen voor 't eerst. Maar zeg es Mietje, waar he je die eier raapt? Je ben me toch nie in de bomen geklommen op jouw leeftied?'
Mietje keek schuw maar om het grapje van Dikke Smorre moest ze toch een beetje lachen.
‘Neeje Smorre! In de bomen nie!'
Plotseling keek ze weer ernstig. Ze ging rechtop zitten en staarde voor zich uit, alsof ze iets zag in haar herinnering.
‘Een Indiaan.'
Dikke Smorre en Jacoba keken elkaar aan, toen weer naar Mietje en daarna weer naar elkaar.
‘Wa zee ze nou? Een Indiaan?'
't Leek wel zo', zei Jacoba. ‘Wat zeg ie nou Mietje. Wat nou Indiaan?'
Mietje draaide haar gezicht langzaam naar hen toe, een mysterieuze glimlach om haar lippen.
‘Ik har de eier van 'n Indiaan. Goed veur zorgen, dan komt alles goe. Dat heeft ie zegt. Mietje zal kracht krijgen van de roodstaartbuizerd. Alles komt goe!'
Jacoba en Dikke Smorre stonden in opperste verbazing naar Mietje te kijken, die moeizaam opstond. Zoveel woorden hadden ze Mietje nog nooit achter elkaar horen zeggen. En van wat ze zei konden ze ook geen brood kneden. Maar wat Mietje betreft was de bezichtiging van de kiekens nu ten einde. Ze liep naar de staldeur.
‘Wa ga je hen Mietje?' riep Jacoba.
‘Moezen vangen! Voor de klampers!'
De staldeur viel hard achter haar dicht.
Alleen geregistreerde bezoekers kunnen hier reageren. Ga naar registreren of inloggen.