• Groen!
• Religie & Filosofie
• Onderwijs!
• Schrijf!
• Idealen!
• Trouw.nl

• Registreren
• Inloggen

De eieren van Mietje - deel 1

Bekijk alle berichten van astridrijff | Waarschuw de redactie

 
Vier eieren had ze en twee jonge poesjes. De eieren lagen in een wollen doek en die doek droeg ze in haar katoenen schort. Ze zat op haar melkkrukje of op haar hurken, de eieren tussen haar warme dijen. De poesjes scharrelden rond haar voeten of ze legde ze te slapen op haar volle boezem. Op elke borst een. Ze sloeg de wollen stola om ze heen zodat ze lekker warm bleven.
Ze hadden geprobeerd haar de eieren en de poesjes af te pakken maar ze was als een tijgerin tekeer gegaan. Sissend, vloekend en haar vuile nagels uitslaand. Uiteindelijk hadden ze haar met rust gelaten.
'Wie heeft er eigenlijk last van, niemand toch nie?' had Jacoba gezegd.
'Laat 'r toch met 'r beesten. Misschien komt er wel kiekens van, je weet maar nooit!'
En zo kwam het dat Mietje daar zat, in die geitenschuur. Als ze 's morgens de geiten gemolken had en met een deel ervan de poesjes had gevoed, liet ze ze in de wei en ging ze terug naar de schuur. Ze bleef er de hele dag zitten en 's nachts sliep ze op het stro. Jacoba had haar maar wel een paardendeken gebracht want  'het tocht zo op' en ze wilde niet dat Mietje ziek werd.
Het hele dorp had het erover. 's Morgens bij de bakker vooral, want de bakker ging elke dag in alle vroegte naar de boerderij van Geerten en Jacoba om brood van de vorige dag te brengen, voor de broodpap. Hij vroeg dan hoe het was met de eieren van Mietje.
'Ze zit'r nog steeds. De eier bint nog nie uut .'
Dat vertelde de bakker dan weer aan de klanten die in de winkel kwamen.
Hoe Mietje eigenlijk aan de eieren gekomen was wist niemand. Ze had ze op een dag gewoon. Jacoba had gedacht dat ze buikpijn had omdat ze zo voorzichtig liep, met haar handen tegen haar schort gedrukt en een beetje voorover. Ze had er Mietje naar gevraagd. Maar Mietje was op haar hurken gaan zitten, had heel voorzichtig haar schort opgevouwen en de wollen doek.
'Kiekens!' Ze lachte haar bruine tanden bloot.
'Wat moe je daarmee?'
'Broeien!'
Jacoba had haar hoofd geschud. ‘Dat gaat zo nie Mietje. Die mot onder de broedse!'
Maar Mietje had heftig haar hoofd geschud en de eieren weer zorgvuldig toegedekt.
‘'t is van giene kip!'
‘Van wat dan wel?'
Mietje had haar schouders opgehaald en niets meer gezegd.
 Toen ze op een dag ook ineens twee poesjes had, rees het vermoeden dat ze 's nachts aan de scharrel ging. De poes van Martens had te vroeg gejongd en ze wilde de kittens niet accepteren. Na een paar dagen waren er twee weg en twee dood. Mietje had het verhaal van de te vroeg geboren poesjes waarschijnlijk opgevangen en was ze 's nachts gaan halen. Omdat er al twee dood waren had ze alleen de nog levende katjes meegenomen.
‘Zolang 't hierbij blift, ken wie heur rustig laten', meende Annechien, de bakkersvrouw.
 ‘ Ja, zolang ze met niks anders an sleep gaat',  vond Hilbertje.
 ‘As ze verders niks stelen doet, kan't mie ook geen kwoad', voegde Johanna van de dorpssmid toe. ‘Zo is't! Ons Mietje het nog nooit nie kwoads in 't zin gehad. Ze mag dan wel es droestig zijn in de kop en d'r harsens zijn natuurlijk niet goed nie, maar de Duvel kent ze niet! Zo en doe me nou maar een ronde tarwe Annechien!'
Waarmee het gesprek over Mietje was beëindigd en een ieder weer de taken van de dag op zich nam.