uit het leven geschreven
Bekijk alle berichten van mauman | Waarschuw de redactie
UIT HET LEVEN GESCHREVEN GEBOORTE Het leven begint bij de geboorte. Waar komen we eigenlijk vandaan? Ik heb het me wel eens afgevraagd, maar een antwoord komt niet echt, Ik weet wel hoe we gemaakt worden, maar waar was ik voor de geboorte? Is daar helemaal niets. Waarom herinner ik mij de geboorte niet, is het zo traumatisch voor een baby, dat het gelijk verbannen wordt uit de hersenen. Ik denk eigenlijk dat het heel goed is dat het verbannen wordt, ik stel mezelf voor dat ik met mijn kleine baby lichaampje naar beneden word geduwd om daar door een opening van ongeveer een aardige pvc buis naar buiten te worden geperst. Ik hoor zusters praten en mijn moeder kreunen dat ze niet meer kan, ik zie mijn vader voor me tollend op zijn benen van de spanning, de cafeïne, en al het bloed. Ik hoor iemand roepen: “nog een klein stukje, je bent er bijna” Dan ben ik na die zware tocht eenmaal buiten, ik hebt het koud en lig gelijk in het volle licht, ik heb honger en begin te huilen, heel hard. En dan is er ook nog opgewonden vader, en opa’s en oma’s die het nodig vinden om heel veel keer te flitsen met een fototoestel om mij op de foto te zetten, vol ornaat voor op de schoorsteen mantel. Ja, ik ben op dat moment het mooiste wat er is. Door mijn moeder word ik zo hard geknuffeld dat ik de reis terug door de pvc buis met alle liefde over zou doen. Al was het nog zo beknellend. Ik krijg een deken om me heen en mijn moeder houdt me niet meer zo heel hard vast, ze weet vast dat ik de reis door de pvc buis toch niet meer ga nemen. Ik stop met huilen en ik voel me warm en veilig. Wat ruikt mijn moeder lekker. Ze begint te zingen, ik ken het liedje want in haar buik hoorde ik dit liedje ook vaak, ze begint me heen er weer te wiegen en mijn ogen worden zwaar, ik wil slapen maar eigenlijk wil ik nog even genieten van dit warme veilige moment, het is donker, ik slaap. In mijn droom zit ik weer in de buik, maar ik wil daar helemaal niet meer zijn. Drie uur later doe ik mijn ogen open, ik kijk om me heen en boven me hoofd zie ik een wazig beeld van een vrouw, ik ruik en ik weet het zeker het is mijn moeder. Mijn geboorte is een feit. En de band die ik op dat moment met mijn moeder heb is door niets of niemand te overtreffen. Nu weet ik nog niet waar we vandaan komen, maar weet je, ik vind het ook niet meer belangrijk, ik wil gewoon genieten van het leven. En het leven leiden zoals het loopt. Mam en pap natuurlijk, bedankt voor mijn mooiste dag uit mijn leven. Want zonder mijn geboorte zou ik de rest van mijn mooiste dagen nooit hebben kunnen beleven.
Alleen geregistreerde bezoekers kunnen hier reageren. Ga naar registreren of inloggen.