Het eiland Oost-Indië
Bekijk alle berichten van silence65 | Waarschuw de redactie
Ik trek me wel eens terug op mijn met rust omgeven eilandje, want soms is het hier zo’n gekakel dat ik me vaak op mijn oude nest waan, bij mijn ouders thuis. Met mijn twee zussen en tweelingbroer nog thuis (de rest, zeven anderen, waren het huis al uit) ging het er vaak ook zo aan toe en werd stem verheffen bij ons verheven tot een familiesport. Ondanks dat ik ontzettend mijn best gedaan heb om deze familiesport dan ook niet voort te zetten als traditie in mijn gezin, vaak ontkwam ik er niet aan.
Regelmatig stond ik met de over bekende onzichtbare politiepet op mijn hoofd en met luide keel, de twee kemphanen uit elkaar te trekken. Vreselijk vond ik dat en het kostte me alleen maar negatieve energie. Een aantal jaren geleden ben ik daar dus ook resoluut mee gestopt. Inmiddels zijn ze 21 en 19, dus denk ik wel aan te mogen nemen, dat er toch één een keer de wijste is in de discussie, maar dat blijft tot nog toe whisfull thinking.
Gelukkig bezit ik de gave, om in gedachten naar mijn eiland toe te varen in een houten bootje met één peddel. De kokosnoten boom wuift me dan lachend toe, de warme zon streelt mijn huid en prikkelt mijn zinnen. Daar blijf ik dan een paar uurtjes en verzink ik meestal in diepe gedachten, soms in blankeloos gemijmer.
Zo zat ik daar een aantal dagen geleden ook weer, omdat het echt veel te druk was om me heen. Ik zat heerlijk in mijn gedachten verzonken, tot ik vlakbij mijn oor een bekende stem hoorde roepen. “Hé mam, mama, hier spreekt je onzichtbare dochter!” riep ze, met haar handen als een toeter om haar mond gevouwen.
“Jeetje, lieverd, schrik me rot, ik zat eventjes op mijn eilandje schat”, zei ik verontschuldigend, maar verwenste haar in gedachten naar Verwegistan. “Hij doet weer zo idioot mam ik word er gek van en praat me niet van je eilandje, volgens mij zit je dan gewoon in Oost-Indië. Geef het nu maar toe mam, je wilt het voor jezelf niet weten, nou laat ik het je dan maar vertellen, je doet alsof je doof bent, of je bent het!” Ach, daar laat ik het dan maar bij, doof of niet, mijn eilandje heet dus volgens mijn dochter Oost-Indië en het bevalt me daar prima.
Wil ik toch nog eventjes een kanttekening zetten bij het feit, dat zij zich mijn onzichtbare dochter noemt. Zo kwam ik laatst met veel pijn en moeite haar slaapkamer binnen. De deur die nauwelijks opende, omdat er een berg van ellende zich erachter had opgestapeld. Ze lag nog heerlijk te slapen, maar morgenstond heeft nog steeds goud in de mond. Ik riep dus, om 7.30 uur, met mijn handen om mijn mond gevouwen als een toeter: “Hier spreekt je onzichtbare moeder, die zich afvraagt wanneer deze berg van kleding uit zichzelf naar de wasmand marcheert!”
Zodoende trof ik haar ook aan, op het eiland Oost-Indië.
Reacties (6)
"Is dit eerlijk", zou ze uitgeroepen kunnen hebben.
Razdov op 14-03-2010 08:14 | Waarschuw de redactie
Leuk! Zo gaat het meestal ;-)
O_dette op 14-03-2010 08:46 | Waarschuw de redactie
hee! dat is mijn eiland.. zie ik jou dan steeds in de verte liggen luieren?
pinksterkind op 14-03-2010 09:01 | Waarschuw de redactie
Terugtrekken op mezelf, een heerlijke bezigheid. Oost Indië bestaat wat mij betreft uit talloze eilandjes, een archipel liggend in de koesterende zon omgeven door een weldadige oceaan. En af en toe zwaaien we dan naar elkaar.
JokeBot op 14-03-2010 11:59 | Waarschuw de redactie
Joke, jouw omschrijving trekt me nog het meest aan. Ook dat zwaaien
;-) :wave:
O_dette op 14-03-2010 16:18 | Waarschuw de redactie
Mooie beschrijving van escapisme.
Ambrosia op 14-03-2010 19:39 | Waarschuw de redactie
Alleen geregistreerde bezoekers kunnen hier reageren. Ga naar registreren of inloggen.