MarijkeLau
Meld u aan en begin een eigen blog.
Al geregistreerd? Log dan in en keer vervolgens terug naar deze pagina om een nieuw bericht te schrijven.
Bekijk ook de artikelen van MarijkeLau in Blogs.
U bekijkt nu pagina 6 van 12.
Kaal (26) Waarin een gehaaste filosofe niet eens zichzelf kan volgen
Het was nog geen twee uur en ze waren toch al op de campus. Het zou toch niet waar zijn dat de hele universiteit afgereisd was of op vertrekken stond? Dus belde Eva met haar mobieltje naar het nummer van Filosofie, Resi’s studie.
En zowaar, er werd ogenblikkelijk opgenomen, door de secretaresse van de faculteit. Nee, professor Graf was niet aanwezig, die zat in het buitenland, een congres,...
Geschreven door MarijkeLau op 8 september 2009 14:18
Water - wolken - winden. Belevenissen van een predikantsvrouw (25)
Door Lidy Laurense-van der Meulen
Bolsward 1958 -1968
Tijdens de winter van 1965 op 1966 regende het veel en langdurig. Het gemaal bij Staveren was er nog niet en Tacozijl kon niet al het water wegwerken. De zuidwesthoek van Friesland stond blank. Sommige dorpen waren alleen over het water bereikbaar!
Op een morgen ontdekte ik elf ransuilen naast elkaar op de tak van een iep...
Geschreven door MarijkeLau op 7 september 2009 10:42
Palmpaasezeltje. Belevenissen van een predikantsvrouw (24)
Door Lidy Laurense-van der Meulen
Bolsward 1958 - 1968
Hij was een Fries boerenjoch van zeven jaar, opgegroeid op een boerderij midden op het land. Hij sprak uitsluitend Fries en bezocht een school met een Friestalige onderbouw. Ook op de doopsgezinde zondagsschool zat hij nog in de Friese klas. Nederlands verstond hij wel, maar hij zei geen woord in onze vaderlandse taal.
De dieren...
Geschreven door MarijkeLau op 4 september 2009 13:28
Kaal (25) Waarin de privacy van ook doden goed beschermd wordt
Hoe je het ook wendde of keerde: de campus was niet veel meer dan een polder waar men de koeien en schapen had vervangen door monsterlijke gebouwen, die er met name toe dienden om zo veel mogelijk gestreste jongeren binnen een paar jaar te voorzien van een onduidelijke academische titel. Bussen vol werden er dagelijks aan- en afgevoerd, volgens hoogontwikkelde logistieke systemen voor de overslag van...
Geschreven door MarijkeLau op 3 september 2009 15:07
Kaal (1, reprise) Waarin de natuur haar wrange gang gaat
(Deze 1e aflevering van Kaal verscheen eerder op 11 maart 2009 op mijn weblog, maar was gesneuveld in bij de invoering van de nieuwe Schrijf!-site)
Ze keek hem mistig van opzij aan toen hij het dijkje opreed. Hé, wat maak je nu? Waar zijn we? Even plassen, zei hij in dat rare Duits van hem. Mal pinkeln. Nu goed, nu goed, ze moest zelf ook nodig. Dus reed hij zonder haar verdere commentaar...
Geschreven door MarijkeLau op 31 augustus 2009 15:14
Kaal (24) Waarin zwijgen veel kan zeggen
Na een korte pauze (neus snuiten, plassen, water, koffie) was Gosse verder gegaan met zijn namenlijst. Renske Ozinga?
Renske Ozinga? Daarover moest Johann even nadenken. Renske… Was dat niet die studente die de universiteit als sociaalmentor aan Resi had toegewezen? Die haar geholpen haar met haar Engels? Resi was, meende hij, aan het begin van het jaar een paar keer met haar uit...
Geschreven door MarijkeLau op 31 augustus 2009 11:12
Belevenissen van een predikantsvrouw (23) De winter van 1962-1963
Door Lidy Laurense-van der Meulen
Bolsward 1958 - 1968
In Friesland hebben wij verschillende koude winters beleefd. Die van 1962 op 1963 spande de kroon. Zware vorst, hevige sneeuwval en een ijzig harde wind. Het begon al in december. De binnenwegen stoven vol sneeuwduinen. Leo had twee scheppen in de auto als hij naar Makkum of Witmarsum moest en op zondag, als hij moest preken, ging...
Geschreven door MarijkeLau op 25 augustus 2009 11:45
Kaal (23) Waarin hooggeleerd niet altijd geliefd blijkt te maken
Bernhard Rothmann was voor Johann eveneens een bekende naam: dat was in Klagenfurt Resi's begeleider, haar Doktorvater, haar promotor. Maar ja. Johann zweeg.
Waarom?
Nu ja, eerlijk toegegeven, Rothmann was een zeer onsympathisch mens. Naar zijn mening dan. Meer wilde hij er nu niet over zeggen...
Hoezo? Alles was toch van belang, heer Kreuzwirt?
Nu...
Geschreven door MarijkeLau op 22 augustus 2009 18:01
Belevenissen van een predikantsvrouw (22) Menno Simons
Door Lidy Laurense-van der Meulen
Bolsward 1958 - 1968
Daar één van de kinderen als kleuter erg bang voor honden was, besloten wij zelf een hondje te nemen. Niet te groot, een 'speelhond'. Wij werden op onze wenken bediend, want de volgende dag kreeg de hond van een kerkenraadslid uit Makkum jongen. Klein soort van onbekend ras uit 'mennist[1] nest'.
Zes weken later deed een klein zwart gladharig reutje met witte bef en teentjes zijn intrede in de pastorie. Hij werd Pittie genoemd. De kinderen waren er blij mee. De grote kunst bleek om hem binnen de tuin te houden, want hij kon gemakkelijk tussen de struiken door en zelfs door de eendenvijver. "Een Makkumer vrijbuiter," zei Leo.
Mijn opvoedingspogingen werden door de politie verhinderd. Elke morgen deden de agenten in motor met zijspan hun ronde. Op de hoek bij ons huis werd gas teruggenomen en dan weer in volle vaart de Snekerstraat af. Dit schakelen werkte op Pittie. Als hij de kans kreeg, rende hij luid keffend achter de motor aan, gaf het aan het eind van de straat op en kwam dan met de tong uit de bek terugsukkelen. Het werd een dagelijks spelletje van agenten en hond.
Een jaar later kwam Pittie in een schapenweide terecht en rende achter de schapen aan. Een lam raakte in een sloot en verdronk. De hond van de menniste dominee was gezien, dus wij kregen de politie aan de deur met een proces-verbaal: "Zwart hondje, reu, genaamd Menno Simons."
"Menno Simons? Welnee, hij heet Pittie."
"Mevrouw, iedereen noemt de hond Menno Simons, zeker bij de politie."
"Maar dat komt niet in het proces-verbaal," zei ik.
Marktwaarde van het lam was fl. 65,-. Wij moesten betalen.
Na dit gebeuren werd hij nog beter vastgezet. Onze boer in de kerkenraad wist het middel om de hond de schapenjacht af te leren. Bij de ram in het hok en hem er tijdig uithalen, dan zit de angst er goed in!
De kinderdienst werd altijd dadelijk na kerktijd in de gemeentezaal gehouden. Toen de meisjes zeven en elf jaar waren, besloot ik naar de kerk te gaan en hen een uurtje alleen thuis te laten. Zij kwamen later zelf naar de kerk en namen de hond aangelijnd mee. Wij namen hem dan weer mee terug naar huis.
Op een mooie voorjaarsmorgen gebeurde het. In plaats van de hond vast aan het kerkhek te zetten, maakten de kinderen hem los en de jeugd dartelde met Pittie over de straat en het kerkpleintje. Binnen in de kerk hoorde ik hem blaffen. Toen het laatste lied werd gezongen, deed de koster zoals gebruikelijk de kerkdeuren open. Dan begint Leo aan de uitzendingstekst.
Wat hoort hij daar? De stem van de baas! Pittie verlaat de kinderen en rent luid keffend van blijdschap de vermaning[2] binnen, de kanseltrap op en springt tegen Leo op. Het helpt niet dat Leo hem terugwijst. De koster komt erbij, maar deze deinst terug, want het blijde dier verandert in een vervaarlijk grommend monstertje met rechtopstaande haren en blikkerende tanden. Hij heeft de baas gevonden en gaat niet meer weg!
Ik moet erbij komen om de hond van de kansel te plukken. Houvast heb ik niet aan het spartelende dier. Met hem stijf tegen mijn lijf gedrukt, terwijl zijn poten recht vooruitsteken en hij mij onder mijn kin likt, verlaat ik de kerk. Buiten wordt hij vastgezet. De gemeente heeft even tijd nodig om van het voorval te bekomen en dan kan Leo de zegen uitspreken.
De meeste kerkgangers hebben de grap gewaardeerd, maar een bejaarde broeder is erg ontsticht en begint tegen mij: "Dat komt ervan, als je Menno Simons los laat lopen, dan rent hij de kansel op!" "Menno Simons hoort inderdaad op de kansel, maar Pittie niet," lach ik. Het duurt even voor de broeder dit begrijpt, maar dan lacht ook hij.
----
[1] Mennist = doopsgezind. Naar Menno Simons (1496-1561), voorman van de vreedzame doperse beweging.
[2] Doopsgezinde kerkgebouwen worden soms ook wel 'vermaningen' genoemd, omdat de gemeente daar 'vermaand', d.w.z. tot het goede aangespoord wordt.
****************************************
BELEVENISSEN VAN EEN PREDIKANTSVROUW NU OOK ALS BOEKJE
Heeft u belangstelling voor de complete verzameling in een boekje van alle 55 belevenissen van predikantsvrouw Lidy Laurense-van der Meulen? Onlangs is de vierde druk verschenen, met foto’s en met tekeningen van o.a. Hank Brouwer-van der Berg. U krijgt de bundel (119 pagina’s, gehecht) toegestuurd, als u € 8,50 overmaakt naar giro 3624382 t.n.v. M.S. Laurense. Vermeld daarbij dan graag duidelijk het adres waarop u het boekje wilt ontvangen.
Geschreven door MarijkeLau op 17 augustus 2009 12:47
Kaal (22) Waarin Gosse Faber in een onvoltrokken huwelijk zit te stoken
Gosse begon opnieuw. Allereerst wilde hij van heer Kreuzwirt weten met wie zijn vriendin Resi in of vanuit Nederland omging. Wat voor relatie ze met wie had, dat soort dingen. Dus of hij wilde reageren een aantal namen die ze in Resi's papieren waren tegengekomen: of hij deze mensen kende, wat hij van ze wist, of hij ze wel eens had ontmoet, of Resi het ooit over ze gehad had. Johann knikte. Begint...
Geschreven door MarijkeLau op 12 augustus 2009 21:24