Kaal (57) Waarin iemand helaas geen fototoestel bij zich heeft
Bekijk alle berichten van MarijkeLau | Waarschuw de redactie
“Want weet je, Jan-Willem,” zei Wesley, “daar ben ik eigenlijk wel benieuwd naar. Of Theresia soms een aantrekkelijke vrouw was. Voor mannen.”
Jan-Willem begon te lachen. “Dat is een vraag die je nu net niet aan mij moet stellen,” gniffelde hij. Want? Zijn humor ontging zowel Eva als Wesley.
“Want? Heel simpel. Ik val niet op vrouwen. Ik val niet op meisjes. Ik ben honderd procent homo. En ga me niet vertellen dat jullie dat niet in de gaten hadden.” En hij keek hen triomfantelijk lachend aan.
Eva had zich als eerste hersteld. “Je hebt gelijk,” zei ze. “Ik ging er vanuit dat je hetero was. Dat was niet terecht. Sorry.”
“Het is al goed,” zei Jan-Willem gemoedelijk. “Ik ben het gewend. En het is altijd grappig om die verbazing op die gezichtjes te zien. Ik denk er wel eens over om een fotoboek te maken, met als titel Faces you see when you just told you’re gay. Met als subtitel Encyclopedie van de verbijstering. Of zo. Jullie zouden er leuk ingepast hebben. Maar ja,” zei hij spijtig, “had ik m’n camera weer niet bij me.”
“Jammer voor je,” zei Wesley, iets te meelevend.
“En gelukkig voor jullie,” was het antwoord.
“Toch…” begon Eva aarzelend, “oké, je valt niet op vrouwen. Maar dat wil toch niet zeggen dat je niet ziet of een vrouw gewild is bij andere mannen? Of vrouwen? Ik bedoel: ik ben hetero, maar ik zie heus wel waarom een andere vrouw mannen aantrekt of afstoot. Dus misschien kun je ons toch iets zeggen over Theresia’s mogelijke sex appeal. Al was het maar omdat je je mannelijke medestudenten, althans de hetero’s, wel eens over de meisjes hebt horen praten.”
“En u denkt dat ze dat met een flikker bespreken?” vroeg Jan-Willem op sarcastische toon.
“Misschien niet. Of misschien ook juist wel,” zei Eva vaag.
“Nou,” zei Jan-Willem, “dat is waar. Vooral in m’n eerste jaar hier waren er jongens die dachten dat ze me konden bekeren tot een gezellige hetero als ze me maar vaak genoeg uitlegden wat ze een lekkere meid of een geil wijf vonden. Ik weet heus wel welke zichtbare en onzichtbare onderdelen daarvoor belangrijk zijn. En dat zelfs een meisje zonder billen of borsten erg in trek kan zijn, omdat ze een uitdagende blik heeft. Of juist heel verlegen en lief is. Of lijkt. Dat soort wensen komt altijd pas naar boven als de cafés dicht zijn en je nog maar met z’n tweeën over bent gebleven en niet hebt gescoord.”
“En? Hoe zat dat met Resi? Werd die wel eens op die manier besproken?” vroeg Wesley.
“Nee. Niet dat ik weet. Niet waar ik bij was.”
“Ook niet in negatieve zin? Dat iemand haar juist lelijk vond?”
Jan-Willem moest even nadenken. “Nee,” zei hij, “ook niet dat ze haar lelijk vonden. Dat was ze trouwens ook niet, ook al was ze wel al bijna dertig. Ze was alleen maar… onaangenaam, naar. Daar waren we het allemaal wel over eens.”
“Dus je kunt je van niemand voorstellen dat hij, of zij, op Resi viel?” vatte Wesley samen.
“Wie valt er nou op een snibbig ijskonijn?” was Jan-Willems wedervraag.
Het gesprek begon rondjes te draaien.
“Waren er dan misschien ook mensen, studenten, die een uitgesproken hekel aan haar hadden?”
“Je bedoelt of ik iemand ken die haar had kunnen vermoorden?”
“Laten we het voorlopig maar houden bij mensen die hebben laten merken dat ze haar erg irritant vonden,” zwakte Eva de hamvraag af.
Ook hier moest Jan-Willem over nadenken. Hij kneep z’n ogen even dicht en toen hij ze weer opende, zag Eva iets flitsen.
“Nee,” zei hij, “het spijt me. Niemand. Niet opvallend. Kijk, iederéén vond haar irritant, maar verder hield niemand zich met haar bezig. Waarom zouden we ook? Ze was hier toch maar tijdelijk en zolang we niet met haar samen hoefden te werken…”
Tsja. En daar was geen sprake van geweest, want Resi had zichzelf, geheel vrijwillig, teruggetrokken uit Jan-Willems en Jobiens projectgroepje. Geen reden om haar te verkrachten, laat staan te vermoorden. Bovendien: waarom zou iemand met dergelijke driften in z’n lijf dit door laten schemeren aan kennissen? Zou zo’n iemand dat niet zo diep mogelijk weg willen stoppen? Hoewel? Liet zoiets zich wel volledig wegstoppen? Maar zou dat een willekeurige medestudent als Jan-Willem opvallen? Hoe sociaal vaardig die volgens studieadviseur Els Bijker ook was?
Eva keek naar het vel papier, waarop ze het afgelopen half uur wat kreten had gekalkt en, zag ze nu, zelfs poppetjes had zitten tekenen. Oei…
“Jan-Willem,” zei ze, “zonet hè? Zonet vertelde je over iemand die een vergadering had voorgezeten en door wie Resi zeg maar in de zeik was gezet, met dat ‘as usual’. Toch?”
“Hm,” knikte hij.
“Wie was dat? Die voorzitter?”
De jongen aarzelde. Aha!
“Nou?”
“Ik weet het niet meer precies… Het is al even terug…”
“Jan-Willem…” Eva probeerde de dreiging uit haar stem te houden.
“Oké. Goed. Julius. Het was Julius.”
Als ze het niet gedacht had. Julius. Een jongeman die meisjes aan het huilen kan maken.
“Dank je wel, Jan-Willem.”
Maar ze verwachtte niet dat hij zou zeggen dat hij het graag gedaan had.
“Doe je trouwens aan sport?” informeerde Wesley. Het klonk alsof hij alleen maar de conversatie weer op gang wilde brengen, na Jan-Willems ‘verraad’ aan zijn studiemaatje Julius.
“Ja,” was het stugge antwoord. “Ik zwem.”
“Hier bij het sportcentrum?”
“Hm.”
“Ik hoorde dat ze hier een heel goed bad hebben. Olympische afmetingen en zo.”
“Hmm.”
“En zwem je bij een vereniging? Wedstrijden?”
“Nee,” zei Jan-Willem, weer enigszins ontdooid. “Ik zwem voor mezelf. Niet om van iemand te winnen, maar om in conditie te blijven. En in vorm. Ik zie er graag goed uit. Vandaar. Ik trek zeker drie keer in de week dertig baantjes, soms zelf vaker.”
“Is dat niet vreselijk duur?” vroeg Eva.
“Nee hoor, niet een passe-partout van de ULO.”
“Ah! De ULO! Dus jij was ook uitgenodigd voor dat feest van 25 juni?”
“Ik heb inderdaad iets langs zien komen via de mail. Maar dat heb ik direct weggegooid, omdat ik toch niet van plan was erheen te gaan. Ik sport graag, maar van sporters houd ik niet. En omdat ik al een tijdje geen alcohol meer drink, hoef ik ook niet meer zo nodig naar die ULO-feesten. Ik ben een paar jaar wel naar het slotfeest geweest, maar dat liep steevast uit de hand. Toen wel leuk hoor, maar dat heb ik nu wel gehad.”
“Grappig. Professor Graf deed van de week voorkomen of studenten in de filosofie helemaal niet aan sport doen,” merkte Eva op.
“Armin Graf is niet altijd goed op de hoogte van de realiteit,” zei zijn student droog. “Zijn wereldbeeld is gebaseerd op een tegenstelling tussen lichaam en geest. Ondanks z’n visuele belangstelling voor eerstejaars studentes en de geruchten over zijn wijnkelder. Aan lichaamsbeweging doet hij in elk geval niet. Een paar jaar geleden, tijdens het lustrumfeest, heeft een student een act gedaan waarin hij zich voordeed als Graf en op gymschoenen rondjes ging hollen. Iedereen lag plat. Graf zelf trouwens ook.”
“O ja?” Dat verbaasde Eva. “Ik hoorde namelijk dat meneer Graf vrij snel boos wordt…”
Jan-Willem lachte. “Hij kan inderdaad goed vloeken, vooral tegen studenten die voor een zesje gaan. Het liefst in het openbaar, voor de hele groep, echt bot; en hij denkt dat hij ze daarmee helpt. Maar op mij heeft hij zich nooit uitgeleefd. En bij mijn weten ook niet op die superijverige Resi, ook al was ze verder nog zo dom en koppig.”
“Resi deed ook aan sport. Volleybal. Ben je haar ooit tegengekomen, in het sportcentrum?” vroeg Wesley.
“Nee. Nooit. Maar dat is niet zo vreemd. Die teamsporten zijn meestal ’s avonds en ik trek m’n baantjes het liefst ’s ochtends vroeg, voor acht uur.”
“Zo! Indrukwekkend hoor!“ zei Eva bewonderend.
“Heb ik u alweer verbaasd? Dacht u dat studenten alleen maar bier drinken en uitslapen?”
“Nee,” zei Eva, “dat dacht ik niet. Al komen wij ze wel vooral tegen tijdens en na het drinken. Of bij een demonstratie. Maar ik beloof je dat ik m’n beeld vandaag nog zal bijstellen.”
Jan-Willem glimlachte. “Mooi zo. Dan beloof ik dat ik mijn ideeën over de politie zal aanpassen.” Hij liet in het midden in welk opzicht hij dacht dat te gaan doen.
Alleen geregistreerde bezoekers kunnen hier reageren. Ga naar registreren of inloggen.