MarijkeLau
Meld u aan en begin een eigen blog.
Al geregistreerd? Log dan in en keer vervolgens terug naar deze pagina om een nieuw bericht te schrijven.
Bekijk ook de artikelen van MarijkeLau in Blogs.
U bekijkt nu pagina 1 van 12.
Kaal (74) Waarin aan buurtpreventie wordt gedaan
Via de busbaan – mocht niet, wel doen – reden Eva en Wesley naar Lewenborg. Gosse had gebeld: of ze er konden gaan kijken of die Duco Glas thuis was. Maar nee, na het onvermijdelijk irritante ritje door de groene, kronkelige buitenwijk werd er op Dekzeil 5 niet open gedaan. Het huis straalde aan alle kanten uit dat de bewoner met vakantie was: luxaflexen naar beneden, alle raampjes potdicht...
Geschreven door MarijkeLau op 23 juni 2010 13:07
Kaal (73) Waarin een daapse kriep opduikt
En zo kwam het dat Eva en Wesley halverwege de ochtend aanbelden bij een bovenwoning in de Oppenheimstraat. Binnen begon een hond lawaai te maken; een kort, hard bevel van een vrouwenstem bracht het geblaf tot zwijgen. Even later werd de deur open gedaan door een koninklijk gevulde vrouw van ruim over de vijftig, in een blauw peignoir, met erg veel erg zwart haar (ongekamd of juist zorgvuldig getoupeerd?...
Geschreven door MarijkeLau op 16 juni 2010 12:04
Kaal (72) Waarin Gosse blij is dat hij geen tandarts is
Het was even voor achten, het was nog redelijk koel en Eva had al drie koppen bureaukoffie op, nadat ze met een flinke omweg door Coendersborg naar de Rademarkt werk was gefietst. Ze had slecht geslapen, door een erg heftige droom, waarin Wesley tergend langzaam van de Martinitoren viel; en toen hij dan eindelijk met een doffe dreun op de kleine, vierkante keitjes klapte, zat Eva rechtop in bed en voelde ze tranen over haar wangen voelen rollen, in een niet te stuiten stroom. Pas nadat die eindeloze nagalm uit haar oren was verdwenen, besefte ze waar ze was: gewoon in haar eigen slaapkamer in Groningen. Maar het deed zo’n pijn, het deed nog steeds zo’n pijn…
Het hele TGO zat in de briefing room, klaar voor de tips die na de extra uitzending van Opsporing verzocht en de berichten in het Dagblad binnengestroomd moesten zijn.
Wesley kwam naast haar zitten, met nogal lodderige ogen. “En? Wat vond je ervan?”
“Tsja,” zei Eva, “ik hoop zo…”
Op dat moment kwam Gosse binnen en hij keek erg gewichtig. “Jongens! Aandacht! Jullie willen natuurlijk allemaal weten wat de uitzending heeft opgeleverd.”
Hij werd gespannen aangekeken.
“Oké. Inmiddels veertig tips. Zes telefoontjes van mensen die claimen dat zij het meisje vermoord hebben. Waaronder een vrouw van zesentachtig uit Maastricht. En een tbs’er die al sinds januari zonder verlof in het Van Mesdag zit. Plus een meisje, ons welbekend, dat in detail wist te vertellen hoe ze Resi oraal en vaginaal misbruikt en vervolgens gewurgd heeft. Kind was vorig jaar zelf slachtoffer van de campusverkrachter. Haar verhaal is, op de wurging na dan, identiek aan wat ze toen als slachtoffer heeft meegemaakt. Triest geval, heb al contact gehad met Bep van Slachtofferhulp. Belt vanmorgen nog met de behandelend psycholoog.”
Eva schoof ongemakkelijk op haar stoel en voelde haar hart zeer onprofessioneel krimpen. Zij had bijna een jaar geleden de aangifte van Jeanne opgenomen en het meisje was er vreselijk aan toe geweest. Kennelijk was ze nu, ondanks alle hulp en begeleiding, inmiddels zo de kluts kwijt dat ze zichzelf niet meer als slachtoffer, maar als dader zag. Eva vloekte zacht: zou de echte dader ooit beseffen wat hij aanrichtte bij zijn prooien? Ziek was hij, ziek… En hij maakte alles en iedereen om zich heen nog zieker dan hij zelf was…
Gosse was verder gegaan. “Op het feest heeft aantal mensen Theresia Vilanek rond drie uur zien staan praten met een lange man met kortgeschoren haar, waarschijnlijk Bruno Japixs. Die we nog steeds niet hebben kunnen horen; is met vakantie. Heb net gesproken met de Officier over een huiszoeking; wordt hopelijk vanmiddag al, 14.00.”
Wiebe Siebenga begon geestdriftig te knikken: geen probleem voor zijn Technische Recherche.
“Plus een melding van een vrouw die beweert in de nacht van Resi’s vermissing een verdacht iemand bij het bosje bij het Van Starkenborghkanaal te hebben gezien. Had daar die week al vaker rondgehangen. Alsof niet iedereen die bij dat neukbosje komt, verdacht is. Hoe dan ook, ze zei dat ze daar toen bijna dagelijks kwam. Nu ja, nachtelijks dan. Om een kerel in de vrije natuur op te pikken. Had er een jongen zien rondzwerven, met fiets, een gluurder, die haar, zoals ze zei, de ‘krieps’ had gegeven. Eva en Wesley, daar gaan jullie op af. Verhaal schijnt nogal schaamteloos te zijn, maar wie weet leidt dit soort eerlijkheid wel tot de waarheid. Al vraag ik me af in wat voor wereld ik m’n dochters aan het opvoeden ben,” zuchtte hij en hij zweeg even. “Nu ja, ik houd me maar vast aan het idee dat tandartsen pas echt smerig werk doen: zagen in kaken, stinkende adem en iedereen is bang voor je.”
“En tot slot vier beschrijvingen van auto’s en nummerborden die rond het bewuste tijdstip in de buurt het Paddepoelsterbruggetje zijn gesignaleerd. Er schijnt een dure BMW tussen te zitten. Klus voor Sjouk.”
Geschreven door MarijkeLau op 9 juni 2010 15:47
Kaal (71) Waarin de jager gejaagd wordt
De jacht was dus weer geopend. Volwassen mannen slepen hun speren, testten hun bogen en lagen in de modder te rollen, om zo lang mogelijk onzichtbaar te blijven voor hun prooi. Paarden stonden te briesen in de ochtendmist en de drijvers hielden met veel moeite de meute in bedwang. De priester besprenkelde geweren en munitie met wijwater en de ruiters – sommige vrouw – namen een flinke slok...
Geschreven door MarijkeLau op 2 juni 2010 12:32
Kaal (70) Waarin twee mensen vernielzuchtig worden
Een half uur later was Johann terug van het benzinestation en hij gooide twee pakjes Marlboro op tafel. Hij zat nog niet op de bank of hij stak er eentje op uit het al aangebroken doosje.
“Resi was dus een hoer,” zei hij hard en uitdagend.
“Omdat ze net deed of ze niet zwanger was? Van jou nog wel?” Dat leek Eva toch wel erg sterk.
Nee, zei Johann, daarom niet...
Geschreven door MarijkeLau op 26 mei 2010 11:55
Kaal (69) Waarin wulps een vreemd woord blijkt te zijn
Het leek wel duidelijk zo. Bruno Japixs, ze kwamen steeds weer uit bij Bruno Japixs. Alleen nog maar die tennisleraar vinden, een hoop papierwerk doen en dan met vakantie. Eva sloeg haar opschrijfboekje open om snel de hoofdlijnen van Johanns verhaal te noteren. Waar ze nog een paar woorden met een vraagteken zag staan: GEBRUIKELIJKE PIJNEN? En: ANRUFER? Was waar ook. Zou ze nog naar vragen. Al was...
Geschreven door MarijkeLau op 19 mei 2010 12:11
Kaal (68) Waarin Johann eindelijk iets toegeeft
Opsporing verzocht was afgelopen en Eva zette met de gammele afstandbediening de TV uit. Het was benauwd en heel stil in de keuken, ja, in de hele straat. Er klapwiekte een duif langs, ergens blafte een hond en in de verte ruiste de snelweg, maar verder was het buiten zo stil alsof het vier mei was of de finale Nederland-Duitsland werd gespeeld: geen auto, geen brommer, niets. Waarschijnlijk had de...
Geschreven door MarijkeLau op 12 mei 2010 14:32
Kaal (67) Waarin een meisje onsmakelijke sites heeft bezocht
Op weg naar de kantine (honger!) werd Eva aangesproken door Tonnie: “Twee berichtjes voor je, Jolink! Of je ze terug wilt bellen. Snel.” Geschreven door MarijkeLau op 28 april 2010 15:42
Eentje was van Kelvin Langen, die ICT’er van de universiteit. “Je mocht hem ook vanavond thuis bellen,” zei Tonnie. “Hij klonk nogal geheimzinnig. Wilde per se jou of Wesley spreken. En omdat Wesley al naar huis is…”
Kaal (66) Waarin de technische recherche wonderen verricht
“Als ik dan nu van mevrouw de voorzitster weer verder mag gaan bij waar we mee bezig waren?” vroeg Wiebe, nog steeds scherp.
Ach, dat was het! Hij baalde ervan dat Har zijn verhaal had onderbroken en dat Eva dat had laten gebeuren!
“Natuurlijk, collega,” zei ze op haar minzaamst. “Je had het over het lab. Wat had het lab?” En ze ging al klaar zitten voor...
Geschreven door MarijkeLau op 21 april 2010 11:19
Kaal (65) Waarin een lijkschouwer onverwachte informatie heeft opgevist
Wiebe wilde het woord: het lab had… Maar nog voor hij iets kon vertellen, vloog de deur open en kwam Har de lijkschouwer, pardon, de patholoog-anatoom, met veel vaart en lawaai binnen.
“Mooi!” riep hij. “Mooi! Belangrijk!” Hij keek om zich heen. “Gosse weg? Nou ja, maakt niet uit. Mag ik even?” Een antwoord wachtte hij niet af. “Luister. Maaginhoud....
Geschreven door MarijkeLau op 31 maart 2010 11:40