Schrijf je in de krant

Bekijk alle inzendingen: Schrijf! in de krant 2: De Wachtkamer

Incarnatie Commissie

Ingezonden: 30-10-2009

De tekst met 500 woorden begint toch pas in het tekst veld he? Ik ben dus een wat luie vegetariër. (net als de je weet wel kater van Jan Jans en de Kinderen) en vrees dus voor de dag des oordeels. Daar gaat onderstaand stukje over.

De bank was van rood fluweel en stond tegen de terracota gepleisterde muur. De vloer bestond uit kliklaminaat afgewerkt met gouden plinten die de ruimte verlichtten. Er hing geen klok dus ik kon niet zien hoe laat het was. Zwevend in de stratosfeer, werd ik door een lange buis deze ruimte in gezogen. Dit was geen tijdelijke uittreding, waarna je met een zachte plof weer in bed beland. Hoogstwaarschijnlijk was dit de echte doodsfase. In de boekenkast stonden inspirerende titels als ‘Projectmatig incarneren’, ‘ Karma breathing’, ‘Hoe overleef ik mijn dood’ en ‘Photoshoppen met karma’. Deze ruimte kwam mij bekend voor; ik was hier eerder geweest.
Terwijl ik een groentekroketje uit de automaat trok, hoorde ik achter de muur verhitte stemmen. ‘Maar ze was toch vegetariër?’ zei er een. ‘Dat kan wel zijn, maar hebben de dieren nu een beter leven dan?’ ‘Voor actievoeren was zij te zachtmoedig. Daadwerkelijk geconfronteerd worden met dierenleed kon zij niet aan.’ Ik herkende deze stem. Mia Otten was altijd heel mild voor mij geweest. ‘Ach mens, zij was juist heel lui! Kijk nou naar Yvonne Kroonenberg of Marianne Thieme! Dat zijn pas helden. Asha vertelde hier en daar dat zij geen vlees eet; en tegen de bio-industrie is, maar dat was dan ook alles.’
‘En dan al die schema’s die zij maakte om haar hele leven per categorie te ordenen. Van de uitvoering kwam vaak niets terecht.‘ Er klonk gelach. ‘Ho wacht eens even, zei Mia weer, zij kocht wel haar schoenen bij Vega Life en ze promootte op haar site gerookte tahoe met de slogan ‘Bij wijze van spekje voor in uw andijviestampot’ plus, scheidde zij haar afval!’
‘Nou, ik vind haar prestaties nog steeds onder de maat hoor.’ ‘Jongens, de volgende komt er al aan, ik denk dat we er uit zijn. Even een pauze en dan vormen wij ons definitieve oordeel. Ziel IXXV gaat dan gelijk door naar Verheropstartfase 1.’ Geritsel van papier. Geschuif van stoelen.

Ongerust liet ik mij weer op de bank zakken. Damn, ik had meer actie moeten voeren. Waarom heb ik die agroparken nou niet tegen gehouden? En die roman had ik toch af kunnen schrijven? Ondanks mijn ‘Things-I-must-do-before-I-die-list’ , had ik bar weinig gedaan met mijn leven.
Na een eeuwigheid, zoefde de muur tegenover mij geruisloos opzij. Mia, gekleed in een witte pij, en 3 mij onbekende heren in Hugo Boss pak, keken mij ernstig aan. Mia nam het woord. ‘Wij zijn tot een eindoordeel gekomen. Voor je 5668e leven krijg je een 6,5. Je relaties tot je soortgenoten zijn verbeterd; maar je blijft erg matig scoren op initiatief. Je hebt 20% karma ingelost. In je nieuwe leven verschilt het karmapakket niet veel van het vorige. Je zult alleen iets assertiever zijn. Succes!
Mia’s stem vervaagde en de muur gleed terug in zijn vorige positie. Het werd zwart voor mijn ogen en voor ik het wist werd ik weer door een nauwe tunnel geperst; mijn 5669e leven tegemoet.