Schrijf je in de krant

Bekijk alle inzendingen: Aan tafel

De liefde en de maag

Ingezonden: 25-02-2010

Hij hoorde zijn vrouw roepen. Etenstijd. Goddank, eindelijk. Zijn maag was nog steeds niet gewend aan dit mediterrane tijdstip van de avondmaaltijd. Hij stommelde naar beneden en probeerde verlangend alvast wat geuren uit de keuken op te snuiven. Onderaan de trap rook hij echter nog steeds niets.

Hij zuchtte en opende de deur. De tafel was stijlvol gedekt. Zijn vrouw, even stijlvol, legde de laatste hand aan de voorbereidingen. Zelfs geen wijnglazen bemerkte hij. Hij voelde haar kritische blik. Net op tijd dacht hij eraan om zijn buik in te houden.
Ze maakte een uitnodigend gebaar naar de tafel. Hij ging zitten en nam een slok bronwater uit het sierlijke, gekoelde glas. God, wat verlangde hij naar een gewoon, ouderwets biertje. Bij het neerzetten kiepte het glas bijna om. Hij greep het verschrikt weer vast, wat hem een geïrriteerde frons tussen de fijn geëpileerde wenkbrauwen opleverde. Oh ja, natuurlijk : design glazen. “Zo leuk, met die scheve rand ! En gewoon van de Bijenkorf !”
Hij glimlachte toegeeflijk. Keek toe hoe ze nog wat flinterdunne uiringetjes op het bedje van groen herschikte. Groen, dat betekende weer sla. Geweldig.
Het gerommel in zijn maag evenaarde inmiddels een vulkaanuitbarsting van mythische proporties, maar zijn vrouw scheen het niet op te merken. Of was ze er al zo bedreven in geraakt om het te negeren ?
Ze plantte een mandje brood in het midden van de tafel. Hij hoopte al niet eens meer op gezouten roomboter – “een killer voor je cholesterol” – en sopte het ecologisch verantwoorde oerbrood in de extra vierge olijfolie.
“Heerlijk hè, je proeft gewoon het Italiaanse leven in die olie!”
Ze zette een diep bord met een kunstig gedrapeerde salade voor zijn neus. Hij ontdekte een enkele olijf, wat plakjes tomaat, zongedroogd natuurlijk en verder uitsluitend vegetarische accessoires.
“Oh, bijna vergeten. Speciaal voor jou schat !” Ze zei het stralend.
Haar perfect gemanicuurde hand strooide gracieus wat knisperende spekblokjes over het groene gebladerte op zijn bord. Steenhard uitgebakken, concludeerde hij een seconde later.
“Heerlijk lieverd.” Hij gaf haar een, naar wat hij hoopte, enthousiaste blik.
Ze beloonde hem met een klopje op zijn arm.
“Ik ben zo blij dat ik dit niet alleen hoef te doen. Je zult zien dat jij je ook veel fitter zult voelen als die buik eraf is.”
Hij knikte instemmend. Prikte in de sla. Vouwen die blaadjes, nooit snijden. Zijn vrouw nam elegante kleine hapjes. Ze pauzeerde even. Haar ranke neusbrug rimpelde fijntjes en ze keek hem even onderzoekend aan.
“Het lijkt wel of ik frituurvet ruik…”
Nee hè. Kleine zweetdruppeltjes prikten hinderlijk in zijn nek. Die kroket in de bedrijfskantine leek hem al een eeuwigheid geleden. De hond naast zijn stoel kwispelde meelevend en leek bijna naar hem te knipogen. Als hij hun dagelijkse ommetje straks met 5 minuten rekte, was de terugweg vanaf de Smulhoek vast lang genoeg om de frisse wind door zijn kleren te laten waaien.