Een maand spiritualiteit
Bekijk alle berichten van entoch | Waarschuw de redactie
Kun je spiritaliteit als vast begrip benoemen?
Een maand over spiritualiteit
Een maand over spiritualiteit, kan dat? Is er verschil tussen aandacht voor spiritualiteit of een maand spiritualiteit, ervan uitgaande dat het zich onttrekt aan het concreet materiële en daar-mee meer een levensproces is dan een vaardigheid?
Spiritualiteit heeft met de concrete mens te maken zijn verhouding tot zichzelf en de buiten-wereld. Speelt religie daar een rol in? Dat ligt weer aan de definitie van religie. Religie die zich bezighoudt met geestelijke waarden, met onstoffelijkheid, met iets dat groter is dan ik-zelf, dat mij overstijgt maar waar ik wel een relatie mee kan onderhouden kan daarbij van belang zijn. Georganiseerde godsdiensten die hun leer in exacte formuleringen voorhouden hebben het steeds moeilijker. Terecht, lijkt me, wanneer de ons overstijgende werkelijkheid samenvalt met een letterlijke formulering erover.
Suzanne van der Schot schrijft op 14 november: ’Levensboom is iets anders dan spirituali-teit.’ Een levensboom hoeft niet samen te vallen met spiritualiteit als het gaat om feitelijke gegevens. Maar hij kan wel heel inzichtelijk werken. En dan heb ik het niet over de vaardig-heid er met verf er al van niet een kunststuk van te maken. Het kan helpen je bewust te wor-den van waarin je geworteld bent, of je ervaart nog intenser dan je al deed dat je van jezelf bent vervreemd. Maar één keer werken aan een levensboom is niet genoeg. Het is de confron-tatie met jezelf, de manier waarop je de buitenwereld tegemoet en de manier waarop je op die buitenwereld reageert die een proces op gang kan brengen of bevestigen.
Publiceren over één keer meedoen aan een dergelijke workshop kan eigenlijk ook niet, omdat de lezer geen deel uitmaakt van het proces, maar slechts toeschouwer is.
Als voorbeeld van wat van der Schot wel een spiritueel gebeuren is noemt ze de eucharistie. Ik citeer: ‘Daar gaat een oproep van uit. Een oproep die mij bepaalt bij de ander. Als ik er verder niets mee zou doen dan van de ervaring genieten dan had dit ritueel geen nut.’
Een oproep die mij bepaalt bij de ander kan van meer situaties uitgaan dan van de eucharistie. Daarbij komt dat voor velen de eucharistie niet meer is dan een eindeloze herhaling van een aantal woorden en gebaren en daarmee, erg genoeg, een versleten ritueel wordt. Bovendien komt bij mij de volgende vraag op: Mag je ergens van genieten om het genieten zelf, belange-loos? Dus zonder dat dit een verder doel heeft? Of met misschien het onbewuste doel dat het leven intenser wordt, en waarin kleine dingen aan betekenis groeien.
‘Als spiritualiteit draait om het je goed voelen, om het ervaren, dan heb ik daar moeite mee. Dan is het een excuus om met jezelf bezig te zijn.’ zegt Schotman. Wanneer het gaat om ego-centrisme ben ik het met haar eens. Maar het kan een evenzo waardevol vertrekpunt worden naar de wereld om je heen. En dat hebben we hard nodig in deze steeds zakelijker wordende maatschappij waarin de verkleind wordt mens tot economische factor.
Reacties (1)
U schreef:Als voorbeeld van wat van der Schot wel een spiritueel gebeuren is noemt ze de eucharistie. Ik citeer: ‘Daar gaat een oproep van uit. Een oproep die mij bepaalt bij de ander. Als ik er verder niets mee zou doen dan van de ervaring genieten dan had dit ritueel geen nut.’ REACTIE:Eucharistie en Avondmaal zijn rituelen, die eigenlijk niets zeggen, want in het evangelieverhaal,offerde Jezus zijn lichaam uitsluitend voor het volk waaruit hij geboren werd. Beide rituelen hebben dus tóch al geen nut!
PStrootmans op 06-12-2009 19:21 | Waarschuw de redactie
Alleen geregistreerde bezoekers kunnen hier reageren. Ga naar registreren of inloggen.