Niets is blijvend in dit land
Bekijk alle berichten van kretzsch | Waarschuw de redactie
Patat met saté stokjes
‘Je moet duwen, niet trekken, kijk maar, op de deur staat: DUWEN,’ spreekt de moeder haar dochter vermanend toe. Het meisje met lijnrechte pony lacht, houdt op met trekken en duwt nu met haar hele lichaam tegen de glazen deur. Maar hoe hard ze ook duwt, ze krijgt die malle deur niet open. ‘Wacht ik help je wel even!’ De moeder pakt de klink en duwt er krachtig tegenaan. De deur vliegt open. Het bordje met WELKOM schommelt wild heen en weer.
De dochter springt als een stuiterbal naar hun tafeltje achterin. Ze heeft de hele tijd stil moeten zitten bij de kapper en is blij dat ze van dat rondgedraai op de kappersstoel, van die plukjes haar die als sneeuwvlokken naar beneden dwarrelen, van die vreselijke spiegels die je van alle kanten begluren, van die föhn die als een stofzuiger warme wind in je ogen en oren blaast af is. Gedaan me de ellende! Moeder heeft snel afgerekend en dochter heeft als beloning een snoepje van de kapper gekregen. En nu gaan ze patat eten met saté stokjes.
In de lunchroom zitten bijna alleen oude mensen. Ze praten over het weer. ‘Het weer glijdt af. Nu is het nog prachtig lekker weer. Maar morgen is het al 10 graden minder. Daarom worden we allemaal ziek!’ zegt een vrouw met krakende stem. Ze blaast met een rood gezicht in haar hete soep alsof ze een tsunami wil veroorzaken. Het meisje stelt zich voor hoe de zon als een vuurbal van de glijbaan rolt en op haar gezicht in het zand valt. Dat is inderdaad minder. ‘Dat is Nederland. Alles is hier van korte duur. Niets is blijvend in dit land,’ concludeert de kwieke eigenares van de lunchroom terwijl ze zich behendig tussen de tafeltjes wringt naar het tafeltje achterin waar de moeder en dochter inmiddels plaats hebben genomen. De eigenares kijkt het meisje verrukt aan, strijkt een opstandige lok uit haar grote ogen en vraagt: 'Twee maal patat met saté stokjes? En een Fanta voor de dame en thee voor de mama? Zoals altijd?' Het duurt een paar seconden voordat de moeder en de dochter uit hun roes zijn ontwaakt en dankbaar ja knikken.
Meer op: www.annicksantiquariaat.blogspot.com
Zelf iets interessants meegemaakt in het onderwijs? Vertel uw verhaal in uw eigen weblog!
Alleen geregistreerde bezoekers kunnen hier reageren. Ga naar registreren of inloggen.