Historisch besef achter een milkshake
Bekijk alle berichten van kretzsch | Waarschuw de redactie
MacDo Moskou 1990
De eerste MacDonald's werd op 31 januari 1990, nu meer dan twintig jaar geleden, in Moskou geopend en brak meteen alle records: op één dag deden 13.000 mensen een bestelling! De huidige leerling die in Macmenu's rekent, wordt duizelig van zo'n getal!
Wat bezielde al die mensen toch, van tetterende omaatjes tot zwijgzame huisvaders, van ijverige studenten tot brave scholieren, van knappe Russinnen tot knorrige opa's, om urenlang de vrieskou te trotseren voor een 'menu' dat omgerekend in roebels een gemiddeld half dagloon kostte in die tijd? Om dat te weten te komen baande een buitenlandse journalist zich op die dag een weg door de mensenmassa die na uren in de rij staan binnen was geraakt. Hij wist ze een paar antwoorden te ontfutselen terwijl ze gretig in hun hamburgers hapten of aan hun milkshakes slurpten. Zijn filmpje ging de wereld in alsof net de eerste mens op de maan was geland. Ik keek gebiologeerd naar het filmpje en genoot ervan.
Wat me vooral opviel was de opwinding die in de antwoorden van de Moskovieten doorklonk. Een jongen die net zijn beker omver had gegooid, vertelde de journalist verbluft dat hij een nieuwe milkshake had gekregen! Zoiets had hij nog nooit eerder meegemaakt! Hij huilde bijna van ontroering. Zijn milkshake smaakte dubbel zo lekker. Een huisvader vertelde verlegen dat hij eerst dacht dat het meisje achter de balie hem zat uit te lachen. Hij was immers niet gewend dat verkoopsters tegen klanten 'glimlachen'. Een vrouw van middelbare leeftijd wist niet wat ze at, maar vond het wel smaken, omdat ze zo'n vreselijke honger had. 'We hebben allemaal honger in Moskou! We kunnen nergens eten krijgen. Daarom is het goed dat er nu een MacDonald's is in Moskou,' zei ze verheugd. Een jonge student antwoordde in zijn beste Engels dat hij meer van het eten had verwacht, maar dat hij heel blij was om hier te zijn. Een knorrige opa met 'sjapka' vond het eten niet smaken. Had hij dan misschien vodkashake en kaviaarburger verwacht? vroeg ik me geamuseerd af.
Wat me verder aan al die antwoorden en stemmingen opviel, was dat het eigenlijk helemaal niet uitmaakte hoe het eten smaakte: lekker of niet lekker. Nee, het ging duidelijk om veel meer dan alleen maar een hamburger of een milkshake. Het ging om de stemming die deze mensen uitstraalde. Een stemming van vreugde en hoop. Hoop op meer openheid en vrijheid. Hoop dat in de toekomst het ijzeren gordijn zou verdwijnen. Net als de Berlijnse muur die net was gevallen! Oost en West groeiden langzaam naar elkaar toe! De opening van MacDonald's in Moskou was daar een symbool van. In de MacDonald's konden de Moskovieten een stukje van het westen ervaren. Of het wel of niet smaakte was bijzaak. Het ging om het gevoel erbij te horen. Bij het westen.
Daarom zou je de opening van de eerste MacDonald's in Moskou zonder overdrijven een historisch moment kunnen noemen in het leven van veel Moskovieten. Want iedereen die er bij was, kan het het nageslacht vertellen hoe het was om voor het eerst in het westen te zijn in het Moskou achter het ijzeren gordijn. Hoe ze door een kleine opening van het gordijn een glimp van het westen konden opvangen.
Ongetwijfeld is het dat historisch besef dat al die mensen, jong en oud, op die koude winterdag naar de MacDonald's dreef. En helemaal niet zoals de huidige leerling vandaag de dag zou zeggen: 'Ik ben gekomen voor een milkshake, een hamburger en frietjes!'
Zelf iets interessants meegemaakt in het onderwijs? Vertel uw verhaal in uw eigen weblog!
Alleen geregistreerde bezoekers kunnen hier reageren. Ga naar registreren of inloggen.