De school was open .. en de McDonalds ook
Bekijk alle berichten van DavidVandaag | Waarschuw de redactie
Ongeveer vijf dagen geleden begon het jaarlijkse ritueel.
De glazenwassers werden opgeroepen, de plantjes werden in de gangen gezet en de hal werd natuurlijk zo'n vier keer gedweild.
De school was weer open voor de Open Dag, waar weer veel groep-achters op af zouden komen.
En op het eind met een hele groep wat eten halen bij de perfecte McDonalds. Natuurlijk met het perfecte einde.
"Halloe!"
Daar was Heleen, vijf minuten te vroeg.
Maar dat was niet erg. Ik was zelf ook vijf minuten te vroeg.
Voor het eerst reden we 's avonds richting school.
Het voelde bijna raar om een donkere en stille Ringdijk af te fietsen.
Maar na een paar minuten naderden we de school.
Dé school. Die alles uit de kast had gehaald.
Toen we steeds dichterbij de poort kwamen, begon ik me af te vragen of de leerjaarcoördinator misschien wel rozenblaadjes over de parkeerplaats had gestrooid, maar nee.
De hal was wel zes keer gedweild.
En dat door onze conciërge, dat een voorbeeld is van directe werkgelegenheid
Vier ouders met hun kinderen, waarvan twee beppend met andere moeders, heb ik rondgeleid.
Maar allemaal waren ze heel enthousiast over deze school.
Bij scheikunde konden ze zelf haargel maken en overal kwam je mensen tegen met de "Rondleider-voor-de-Open-Dag"-button tegen.
En als je dan alle mensen hebt gehad en iedereen langzaam, met een gratis geodriehoek, naar huis gaat, konden wij ook naar huis.
Maar nee, niet naar huis.
We reden richting stad met een groep waarmee je dagenlang in een deuk kan liggen.
Want we hadden maar één doel.
Om eindelijk de grote, gele poort te zien.
En die zagen we.
Tafels werden in de dichstbijzijnde McDonalds tegen elkaar aan geschoven en binnen de kortste keren lag de patat op een grote hoop en zaten we te happen van een McFlurry Bosvruchten of een Chicken Wrap.
Meneer Melis, onze aardrijkskundeleraar, ging helaas niet mee.
Die ging thuis genieten van een gezonde hap.
En bij een gezellige avond, hoort natuurlijk een leuk einde.
Want al snel bleek dat Justin naar huis moest.
Lise volgde hem naar de uitgang.
"Oké", zei Wouter. "Als ze nu met rooie oren terug komt, dan hebben ze gezoend"
En daar kwam Lise.
Geen rode oren, wel gezoend.
En toen hebben we ongeveer twintig minuten met elkaar zitten praten.
Gezellig zitten kletsen.
En als ik nu al denk aan het vierde jaar, waarin we allemaal onze eigen kant opgaan, krijg ik al een vervelend gevoel in m'n buik.
Zelf iets interessants meegemaakt in het onderwijs? Vertel uw verhaal in uw eigen weblog!
Alleen geregistreerde bezoekers kunnen hier reageren. Ga naar registreren of inloggen.