Het Wonder

Bekijk alle berichten van tinekehei | Waarschuw de redactie

In de herfst van vorig jaar vond ik tot mijn verrassing en blijdschap in mijn volkstuin een paar rupsen van de Koninginnepage.Ik besloot de rupsen mee naar huis te nemen met de bedoeling ze veilig te stellen en hopelijk in de lente te zien uitkomen.

Ze werden gestald in een aquariumbak met wat takjes dille, waar ik ze ook op gevonden had. Het is net of zulke rupsen op het moment suprême zenuwachtig worden, voelen dat er iets ingrijpends gaat gebeuren, want ze beginnen als gekken rond te kruipen. Dan hechten ze zich opeens met een spinseldraad vast aan een takje en blijven daar bewegingloos zitten terwijl zich in hun lichaam het eerste wonder voltrekt. Want na een dag of twee barst de huid over de hele lengte open en er komt er een pop tevoorschijn. Het gaat zo snel dat je het meestal niet ziet en er tot je grote verbazing opeens geen rups meer maar een pop aan dat takje hangt! En bij deze rupsen is dat een prachtige groene pop, waarin je duidelijk “kop en kont” kunt zien.

De rupsen in hun bakje gingen in onze tuinkast en de herfst en de koude winter gingen er overheen. Een van de poppen begon er slecht uit te zien, vaal en levenloos. Daarom stuurde ik een foto van dit exemplaar naar de Vlinderstichting om te horen wat zij ervan vonden. Ze waren zeker: deze pop is verloren gegaan. Jammer!

In de laatste week van mei gebeurde het tweede wonder! De rups was binnenin zijn groene omhulsel opgelost en tot een ondefinieerbare brei geworden waaruit een prachtige vlinder was gecreëerd die zich nu uit zijn nauwe omhulsel zou gaan wurmen. Ongelooflijk toch? De bak was inmiddels uit de tuinkast en op een verhoging gezet zodat ik vanuit de keuken de boel goed in de gaten kon houden. En toen gebeurde het en ik heb er ademloos naar zitten kijken: de geboorte van een weergaloos mooie vlinder die zich uit het popomhulsel losmaakte, de vleugels oppompte en twee uur lang bleef zitten om ze te laten uitharden. Ik begon me al zorgen te maken dat er iets mis gegaan was, want het duurde zo lang en de vlinder bleef maar met samengevouwen vleugels zitten. Toen zag ik hoe opeens het vlinderlijf peristaltische bewegingen begon te maken, net zo lang tot er een paar druppels afvalstoffen uit zijn achterwerk kwamen. Toen was het proces eindelijk klaar! De vlinder spreidde de vleugels en mijn man en ik zaten er met open monden bij te kijken. Wat mooi, wat prachtig, en we zeiden alweer tegen elkaar dat we toch echt getuige waren van een regelrecht wonder.

Ook uit de vale pop was een vlinder gekomen en het proces van vleugels oppompen en uitharden herhaalde zich. Een paar seconden bleef de eerste in vol ornaat zitten nadat hij naar het topje van de dilletak was gekropen, hetgeen mij de gelegenheid gaf een heleboel foto’s te maken, wat natuurlijk onzinnig was want die werden allemaal hetzelfde. Het was de opwinding! Toen begonnen enige tijd na elkaar de prachtige vlinders aan hun maidentrip. Onwennig fladderden ze als kleurige juwelen de tuin uit. Wat zou er van ze worden….!
Ik realiseerde me dat hier een uitgekiend mechanisme achter zit. Zoals planten - klein hoefblad bijvoorbeeld - na een precies vaststaande temperatuurssom gaan bloeien, zoiets dergelijks moet ook bij deze vlinderpoppen gebeuren. Ze zouden anders immers niet precies tegelijk kunnen uitsluipen. Het zijn deze dingen die de natuur zo bijzonder en boeiend maken. Ik kan me gewoon niet voorstellen hoe ik zonder die natuur zou moeten functioneren. Ik hoop dat het nooit aan de orde zal komen!

Tineke Heidenis
www.natuurfragmenten.nl